منبع اصلی درام سانسکریت                                     

                                                                  ناتیا ساسسترا   Natya Sastra

           مذهب هندوییزم و جامعه ی کاستی  مجموعا مبادی درام هندی  را

    تشکیل می دهد . نخستین رساله ای که در باره ی چگونگی  نمایش هندی

       وجود دارد کتابی است به نام  ناتیاساسسترا  ( 200 ق.م  تا  200 ب.م ) .

           ناتیا ساسسترا ( علم درام شناسی ) تالیف شخصی به نام بهاراتا است.

     او مدعی ست که هنر درام  را  از برهما ، خدای آفرینش   و خالق هنر 

     آموخته است . این رساله  را می توان  انجیل  هنر  نمایش هندودانست

     چرا که در این کتاب  نکاتی در باره ی قواعد و اصول رقص ، درام  ،

     بازیگری ، موسیقی ،  صحنه سازی ، لباس ، آرایش و ...  می باشد .

درام سانسکریت                                            

          هدف نمایش در نزد  هندوان  همیشه  سرگرمی و  اصلاح  رفتار و  شیوه ی  زندگی

 بوره است به همین دلیل اشخاص نمایش راقهرمانان و دلاوران  تشکیل می دادند که  مورد

 اعتماد مردم بودند . زیر ا معتقدند  ، نمایش بهترین راه تعلیم است و نمایش همیشه با خوبی

 و خوشی تمام می شود .

        جواهر لعل نهرو  در کتاب کشف هند مشخصات درام هندی را تشریح کرده و میگوید :

 نمایشنامه های هند دارای اهمیت فراوان است وهمه ی آن ها از زندگی آرام و ساکن مردم

  هند باستان  حکایت  می کند .

         درام سانسکریت به شخصیت پردازی و فلسفه  نمی پردازد ( بر عکی شعر هند ) و تمامی

  نمایش  حول محور  راساس  Rasas   ( فضای اصلی )  شکل می گیرد .  راساس  فضایی

 است  که عناصردیگر  درام  در خدمت ارائه ی آن قرارمی گیرند نمایشنامه های سانسکریت

 را نمی توان به صورت کمدی ، تراژ دی  و یا درامی ساده و یا عاشقانه دسته بندی کرد .

 آنها بر اساس یکی از 9 راساس اصلی دسته بندی می شوند .

1 – عاشقانه   2 – مضحک   3 - تأثر انگیز   4 – خشمگین  5 – قهرمانی   6 – ترسناک 

  7 –  نفرت انگیز   8 – حیرت آور   9 – صلح آمیز .

          در نمایش هند صحنه های قراردادی بسیاری وجود دارد مثل این که قهرمان  همواره 

 یک  محرم  و همراه دارد  که دلقکی طاس و کوتوله است  و  یا  در  خلال  داستانی  جدی ،

لحظات کمدی و آرامش بخشی ایجاد می کنند.

·        نمایشنامه های سانسکریت از نظرمدت زمان با هم فرق دارند و از یک تا ده

      پرده را شامل می شوند  .

·        هر صحنه باید در 24 ساعت اتفاق افتد

·        زمان میان دو صحنه بایک کمتر از یک سال را نشان دهد .

·        از نظر تکنیک به اشعار حماسی شباهت دارند .

·        تکنیک های اجرا از واقعیت به دور است .

·        درام تهنا در موافع خاص اجرا می شده .

·        اجرای درام و مراسم همراه آن 4  تا  5  ساعت به طول می انجامید .

·        اغلب در زیر نور مشعل ها و از شب تا صبح اجرا می شد .

·        موسیقی در تمام طول نمایش حضور داشت .

·        معمولا بایک گفتار و معرفی شخصیت ها آغاز می شد .

·        فضیلت باید پاداش گیرد و اهریمن جزا ببیند .

·        عشق وفادارانه همیشه پیروز است .

·        اهمیت به عمل و شخصیت نمایش بیش از متن است ( دیالوگ).

·        اتفاقات بسیار زیاد و گاه غیر طبیعی و غیر منطقی در آن وجود دارد .

·        وحدت زمان و مکان در بین نیست .

بها راتا در کتاب ناتیاساسسترا به ده گونه از نمایش اشاره دارد. تک گویی، فارس

، اپرا ، اجتماعی ، درام  قهرمتنی  و اساطیری  و ...  همچنین  نام  18  نوع  درام 

 کم ارزش دیگر را نوشته و درباره ی آن ها توضیحی داده نشده .